Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

κυκλο-φ-οριακα 899 13 Σεπτεμβρίου 2017

η πρώτη αφίσα της ΔΕΘ


Τετάρτη και 13, μια χαρά μέρα, καλημέρα συμπολίτες! Πίσω μας η 11η Σεπτεμβρίου, κατά την οποία αφενός στην Ελλάδα αρχίζουν δια νόμου τα σχολεία και αφετέρου στην Νέα Υόρκη, το 2001, έγινε η αεροπορική επίθεση στους δίδυμους πύργους του διεθνούς εμπορίου, που «άλλαξε τον κόσμο για πάντα», όπως υποστηρίζουν διάφοροι διεθνείς και εγχώριοι αναλυτές. Πίσω μας και το Σαββατοκύριακο της έναρξης της 82ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης – εμπνευστής και πρωτεργάτης της υπήρξε ο Νικόλαος Γερμανός (1864-1935), ζωολόγος καθηγητής του Πανεπιστημίου και βουλευτής Θεσσαλονίκης, και η πρώτη εγκαινιάστηκε στις 3 Οκτωβρίου 1926. Πίσω μας και το παγκόσμιο πρωτάθλημα πόλο νέων γυναικών, όπου στον τελικό αγώνα η Εθνική Ελλάδος έχασε από την Εθνική Ρωσίας στα πέναλτι με 16-17 μέσα στο ασφυκτικά γεμάτο ανοιχτό κολυμβητήριο του Βόλου.
Από την Έκθεση της Θεσσαλονίκης (το «διεθνής» κανένας δεν το έλεγε τότε, δεν ξέρω και σήμερα αν το λέει) έχω κι εγώ αναμνήσεις, καθώς ο πατέρας μου, στην δεκαετία του ’60, περνούσε κάθε χρόνο αυτή την εβδομάδα της Έκθεσης στο περίπτερο της Ανώνυμης Βιομηχανικής Εταιρείας «Γκλαβάνης», που ήταν η μεγαλύτερη στην Ελλάδα βιομηχανία κατασκευής γεωργικών μηχανημάτων, με έδρα, φυσικά, στον Βόλο. Κάποιες φορές είχαμε ανέβη στην «νύφη του Θερμαϊκού» οικογενειακώς κι εγώ είχα μαγευτεί από την έκταση, τα πολλά διεθνή και ελληνικά περίπτερα, το μεγάλο λουναπάρκ, την πειραματική τηλεόραση (εξ ου και ο πύργος του ΟΤΕ μέσα στον χώρο της Έκθεσης) αλλά εκείνο που θυμάμαι πιο έντονα είναι ένα διαστημόπλοιο, σε φυσικό μέγεθος, στο περίπτερο της Σοβιετικής Ένωσης! Ήταν 1965-66 και ήμουν 12-13 χρονών.

Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

κυκλο-φ-οριακα 898 30 Αυγούστου 2017

... αποτελέσματα


Καλημέρα συμπολίτες! Στην ώρα τους βγήκαν τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών Εξετάσεων για την εισαγωγή στα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Συγχαρητήρια στα παιδιά που πέτυχαν τον στόχο τους, συγχαρητήρια και σ’ αυτά που δεν τα κατάφεραν, παρά τον αγώνα που έδωσαν. Τα υπόλοιπα είναι κουβέντες για τα καφενεία ή για τις τηλεοράσεις, συγκριτικά στοιχεία, πάνω-κάτω των βάσεων, αιτίες και αφορμές, η άλλη να στενοχωριέται που εκείνο το κοριτσάκι με τα 19χιλιάδεςτόσα μόρια επέλεξε σχολή αισθητικής και όχι ιατρικής – της χάλασε την αφήγηση της κυρίας, την αφήγηση που λέει ότι όποιος έχει πολύ καλούς βαθμούς πρέπει σώνει και καλά να γίνει γιατρός, αμ δεν είναι έτσι, και ευτυχώς που δεν είναι έτσι.
Εμένα πάντως εκείνο που μου έκανε για άλλη μια χρονιά εντύπωση είναι οι βάσεις εισαγωγής κάτω των 10.000 μορίων. Με μια-δυο απλές ταξινομήσεις στο μεγάλο αρχείο του Υπουργείου Παιδείας με τα αποτελέσματα προέκυψαν 102 σχολές με βάση εισαγωγής από 9.981 μέχρι 2.956 μόρια. Για τους «τυπικούς», ας πούμε, μαθητές, των ημερήσιων Γενικών Λυκείων, γιατί αν δούμε τις πιο ειδικές κατηγορίες, εκεί οι βάσεις φτάνουν μέχρι τον εξαιρετικό αριθμό 926! Μάλιστα, εννιακόσια είκοσι έξι μόρια βάση εισαγωγής σε Ανώτατο (τρομάρα του!!) Εκπαιδευτικό Ίδρυμα στην Ελλάδα για απόφοιτους Εσπερινών Λυκείων – η λαμπρά σχολή είναι Διοίκησης Επιχειρήσεων στην Καβάλα, στο ΤΕΙ Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Θυμάμαι που πριν από μερικά χρόνια ένας Υπουργός Παιδείας (ειλικρινά δεν θυμάμαι όνομα) είχε αποπειραθεί να πει ότι δεν είναι δυνατόν να εισάγονται στις ανώτατες σχολές μαθητές που έγραψαν στα διαγωνίσματα λιγότερο από 10. Και θυμάμαι χλαλοή, φωνή οργισμένου λαού από την χειμαζόμενη περιφέρεια και τους αντίστοιχους διδάσκοντες, διότι θα έκλειναν υποχρεωτικά κάποια ΤΕΙ, τα οποία ΤΕΙ, όμως, από την άλλη μεριά, ήθελαν να λέγονται και «ανώτατα», επειδή με βάση την ευρωπαϊκή νομοθεσία «εξισώθηκαν» με τις γερμανικές Fachhochschulen (διαβάζεται φαχ-χοχσούλεν). Και φωνή λαού που θα έχανε από τα ενοίκια της φοιτητικής στέγης και παρεμβάσεις βουλευτών και όλα τα γνωστά, και τελικά, βέβαια, τίποτε δεν έγινε. Συνεχίζουμε, ως εκπαιδευτικό σύστημα, να επιλέγουμε «διοικητές επιχειρήσεων» εισαγωγικών γνώσεων κάτω του 10 σε σχολές αμφιβόλων δυνατοτήτων.
Αλλά ασχολούμαστε μετά πάθους με την «αριστεία» στο Δημοτικό Σχολείο. Μετά πάθους μεγάλου και μετά ζήλου εθνικού. Διαλύουμε το κουνούπι και καταπίνουμε την καμήλα, δηλαδή. Έτσι, για να περνάει η ώρα και να κάνουμε αντιπολίτευση όλοι σε όλους και σε όλα. Και δεν ρωτάμε και κανέναν δάσκαλο, να μας πει τις δικές του εμπειρίες από την επιλογή των σημαιοφόρων και των παραστατών.

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

κυκλο-φ-οριακα 897 23 Αυγούστου 2017

...τι λόγια να πεις;;


Ορίστε, κοντεύει να φύγει και ο Αύγουστος! Πέρασε ο Δεκαπενταύγουστος, κάηκε πάλι αρκετή Ελλάδα (ευτυχώς δεν υπήρξαν θύματα, πράγμα που, όσο και να πεις, κάποιοι σε κάποια σκουπιδοκάναλα το εύχονταν ενδομύχως…), στην Αγριά έγιναν άγρια επεισόδια μεταξύ εφοριακών ελεγκτών και καταστηματάρχου (ακουστήκαμε, πάλι, στο πανελλήνιο…), απεβίωσε αιφνιδίως η Ζωή Λάσκαρη, στο τοπικό ποδόσφαιρο μεγάλη αναστάτωση επικρατεί αλλά καμία συγγνώμη δεν ακούγεται (θέλει και αρετήν και τόλμην…) και η στήλη (επ)αναπαύεται στα νερά του Πηλιορείτικου Αιγαίου.
Παρέα με πλήθος οχημάτων και κόσμου ημεδαπού τε και αλλοδαπού, σε παραλίες απαράμιλλης ομορφιάς, οργανωμένες και τακτοποιημένες, με τους ναυαγοσώστες τους, τις ομπρελοξαπλώστρες τους (ευτυχώς σε περιορισμένη έκταση…) και μια χαρά. Κατά πως τραγουδούν και τα παιδιά που κατασκηνώνουν από το 1924 στις εγκαταστάσεις της ΧΑΝΘ στον Αη Γιάννη «…το Πήλιο είναι ο δικός μου ο Παράδεισος…».

Σ’ αυτό, που λέτε, το Πήλιο, πριν από κάμποσα χρόνια ανέβαινα από Καράβωμα προς Χάνια (ο δρόμος Χάνια-Κισσός δεν υπήρχε) με όλη την οικογένεια μέσα στο όχημα. Λίγο παραπάνω υπήρχε μια παράγκα, οι παλιοί θα το θυμούνται, όπου ένας μεσήλιξ πηλιορείτης μετά της συζύγου του πωλούσε διάφορα φρούτα. Σταμάτησα, λοιπόν, και ακολούθησε ο εξής, επί λέξει, διάλογος: «Έχεις σύκα;» «Δεν εχ’ στου Πήλιου σύκα. Ζγκυμ εχ’ σύκα!» (σε μετάφραση: στην Κύμη έχει σύκα!). Μείναμε άφωνοι και, τι άλλο να κάνουμε; συνεχίσαμε τον δρόμο μας. Έκτοτε, κάθε χρόνο τον Αύγουστο ανελλειπώς απολαμβάνουμε κάτι υπέροχα σύκα, άσπρα και μαύρα, από τις πάμπολλες συκιές του Πηλίου, που παράγουν, τι άλλο; σύκα. Όχι, δεν τρέχουμε «Ζγκυμ»…

Εκείνος ο διάλογος έχει καταγραφεί εδώ και χρόνια στο οικογενειακό αρχείο των ανεκδότων. Φέτος προστέθηκε άλλος ένας, που προέκυψε σε ένα εστιατόριο του Ανατολικού Πηλίου, αφού είχαμε παραγγείλει τα εδέσματά μας και αφού είχαμε διευκρινίσει ότι είμαστε «καθαρόαιμοι» Βολιώτες: «Κόκορα κρασάτο πώς και δεν έχετε;» «Είναι χειμερινό φαγητό ο κόκορας κρασάτος» «Σωστό αυτό, αλλά είναι πράγματι ένα παραδοσιακό πηλιορείτικο φαγητό ο κρασάτος κόκορας;» Εδώ η απάντηση, που δεν κατενόησα, περιελάμβανε και λίγο Μακρυνίτσα-Πορταριά «που δεν είναι Πήλιο, είναι Βόλος» (!!) Αλλά εγώ εκεί, να επιμένω: «Μα καλά, είχε και έχει τόσο πολλά κοκόρια το Πήλιο ώστε αρκετά να γίνονται κάθε μέρα κρασάτα;» Η απάντηση ήταν αποστομωτική: «Στο Πήλιο υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες κοκόρια» και η συζήτηση έληξε εκεί, χωρίς άλλα εκ μέρους μου σχόλια. Έκτοτε κάθε που ακούω κικιρίκου εύχομαι «καλή ψυχή» στον μελλοθάνατο πηλιορείτη κόκορα…

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως (και εκτός κάδου ανακύκλωσης...)



Το πρωί της 10ης Αυγούστου 2017, όπως σχεδόν κάθε μέρα, επισκέφθηκα τον μπλε κάδο της ανακύκλωσης, στην γωνία απέναντι από το σπίτι μου, προκειμένου να τον τροφοδοτήσω με εφημερίδες και λοιπά ανακυκλώσιμα οικιακά απόβλητα. Τεράστια ήταν η έκπληξή μου όταν, ανοίγωντας δια του ποδοκίνητου μηχανισμού το μπλε καπάκι, διαπίστωσα ότι ο κάδος ήταν κατά το τουλάχιστον ένα τρίτο γεμάτος με Βιβλία! Βιβλία παντός είδους. Βιβλία ολοκαίνουργα, αδιάβαστα, κι άλλα εμφανώς διαβασμένα αλλά σε άριστη κατάσταση, βιβλία προερχόμενα από τις προσφορές των διαφόρων εφημερίδων, πάλαι τε και επ' εσχάτων, βιβλία ιστορικά, επιστημονικά, λογοτεχνικά, αστυνομικά - μια βιβλιοθήκη με περισσότερα από 300 βιβλία. Μέσα σε γκρι σακούλες σκουπιδιών, όλα πεταμένα σ' έναν κάδο, ανακύκλωσης μεν, αποβλήτων δε. Μπορούν τα Βιβλία να είναι απόβλητα; Τα Βιβλία διαβάζονται, δανείζονται, χαρίζονται, πωλούνται και μεταπωλούνται, ενίοτε, κι από διάφορες αιτίες, καταστρέφονται - δεν πετιούνται! Δεν το χωράει ο νους μου.
Όπως ήταν "φυσικό", χωρίς πολλή σκέψη μετατράπηκα σε "ποντικό των κάδων", προκαλώντας τα συμπονετικά και ειρωνικά μειδιάματα γειτόνων τε και παρατυχόντων περιπατητών (ευτυχώς δεν ήταν ημέρα λαϊκής αγοράς, αλλιώς θα με είχαν πάρει "στο ψιλό" και οι παρεπιδημούντες αθίγγανοι...) και με πολύν κόπο κατάφερα να διασώσω το μέγιστο μέρος αυτού του μικρού θησαυρού, και να το αποθηκεύσω προσωρινά στο υπόγειο του σπιτιού μου. Δεν γνωρίζω τον/την αγνώμονα ιδιοκτήτη αυτών των Βιβλίων, που τα θεώρησε "άχρηστα", ούτε με ενδιαφέρει να τον/την γνωρίσω.
Χαίρομαι που έσωσα τα Βιβλία.
Ένα από αυτά είναι ένα σχετικα μικρόσχημο πολύ "συμπαθητικό" βιβλιαράκι των εκδόσεων "Εμπειρία" (Μάιος 2017), με πρασινωπό εξώφυλλο και μία φωτογραφία του Γεωργίου Βιζυηνού, περιέχον τα διηγήματα "Το αμάρτημα της μητρός μου" και "Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως".
Το πρώτο το έχω πολλές φορές διαβάσει, το ξαναδιάβασα - επανάληψις μήτηρ...
Το δεύτερο δεν το είχα, ως τώρα, συναντήσει - γηράσκω αεί...
Και έμεινα έκπληκτος από τον τρόπο με τον οποίο ο μεγάλος αυτός πεζογράφος περιγράφει την ναυτία (μάλιστα, την τρισκατάρατη ναυτία όταν το πλοίο το κουνάει μια φουρτούνα!) πάνω σ' ένα μεγάλο ατμόπλοιο που τον ταξιδεύει από τον Πειραιά στην Νapoli (Νεάπολη κατα τον Βιζυηνό αλλά πάντα στους πρόποδες του Βεζούβιου) της Ιταλίας.
Απολαύστε το σχετικό απόσπασμα, με την υπέροχη γλώσσα, τον τονισμό και την στίξη του 1883 (ο Βιζυηνός γεννήθηκε το 1849 και πέθανε το 1896, μόλις 47 ετών δηλαδή):

...Πόσοι ἆρά γε τὴν αὐτὴν πρωίαν δὲν ἀνῆλθον ὑπερήφανοι, ὡς ἐγώ εἰς τὸ κατάστρωμα τοῦ φρουρίου ἐκείνου, μὲ τὴν καρδίαν πλήρη τῆς αὐτῆς πεποιθήσεως καὶ πόσοι ἐντὸς ὀλίγου δὲν ἠναγκάσθησαν νὰ κενώσωσιν ὅλον ἐκεῖνον τὸν στόμφον των εἰς τὰ ἐπὶ τούτῳ προωρισμένα δοχεῖα! Ἐγὼ τοὐλάχιστον δὲν ἤργησα νὰ ὁμολογήσω, ὅτι δὲν ὑπάρχει σκάφος ἐν τῷ κόσμῳ τὸ ὁποῖον νὰ μὴ χορεύῃ κατὰ τὸν σκοπόν, ὃν αὐλοῦσιν οἱ ἄνεμοι, καὶ νὰ μὴ πηδᾷ κατὰ τὸν ρυθμόν, ὃν κροτοῦσι τὰ κύματα. Ἀφοῦ, ἐναντίον πάσης προσδοκίας, ὁ τεράστιος ὄγκος τοῦ 'Rio Grande' ἀπεδείχθη ὁ ἐλαφρότερος ἐν ἀτμοπλοίοις χορευτής! Διότι ἦτο μὲν μακρὸν καὶ ὑψηλὸν τὸ πλοῖον, ἀλλ' ἦτον ἀναλόγως πολὺ στενόν. Καὶ τὰ στενὰ τὰ πλοῖα, ὡς ἔλεγον οἱ εἰδήμονες, 'τὰ κουνεῖ ἡ θάλασσα', πρὸ πάντων ὅταν ἔχωσι τὸν ἄνεμον ἀντίξοον, ὡς τὸ ἰδικόν μας!

Ταξείδιον ὑπὸ τοιαύτας περιστάσεις δὲν εὔχομαι εἰς τοὺς εὐαισθήτους καὶ ρᾴδιον συγκινουμένους. Ἀπ' ἐναντίας τὸ συνιστῶ εἰς τοὺς ἐμπαθεῖς σατυρικοὺς καὶ τοὺς εἴρωνας, διότι οὐδαμοῦ ἀλλοῦ δύνανται νὰ ἱκανοποιήσωσι τὴν ἐπιχαιρέκακον αὑτῶν φύσιν ἀριστοτελικώτερον, παρὰ ἐν τῷ μέσῳ ἀκινδύνου μέν, τραγικοῦ ὅμως θεάματος ναυτιωσῶν καὶ ναυτιώντων.

Ἐκεῖ θὰ συναντήσωσιν ἕν' ἀρειμάνιον στρατηγόν. Ὁ ρωμαλέος καὶ ἀθλητικὸς οὗτος ἀνὴρ ἀντεμετώπισε τὸν θάνατον ἀπειράκις ἐν τῷ μέσῳ τοῦ σάλου τῶν ἐπαναστάσεων καὶ τῶν μαχῶν, καὶ περιεφρόνησεν αὐτὸν μετὰ τῆς ἀξιοπρεποῦς ἐκείνης ὑπερηφανείας, τῆς φυσικῆς εἰς τὸ ἐπάγγελμά του. Ἀλλὰ τώρα; Τώρα, ἐλεεινὸς καὶ ἐξουθενωμένος 'ζαρώνει' εἰς τὴν ὑπ' αὐτοῦ νομιζομένην μᾶλλον ἀσφαλῆ θέσιν τῆς 'καβίνας' του, κάτωχρος καὶ περιδεὴς καὶ τρέμων ἐκ φρίκης μήπως καὶ ἡ εἰρηνικωτέρα του κίνησις ἀναρριπίσῃ πάλιν καὶ ἐξαγριώσῃ τὴν βδελυρὰν ἐπανάστασιν τῶν ἰδίων αὐτοῦ ἐντέρων.

Ἐκεῖ θὰ συναντήσωσι μίαν φιλάρεσκον ταξειδεύτριαν. Πρὸ μικροῦ εἰσέτι περιεβόμβουν ἀποθεοῦντες αὐτὴν οἱ θαυμασταί. Τὰ περίτεχνά της κάλλη ἦσαν τόσαι σαγῆναι δι' αὐτούς. Τὸ κατάστρωμα ἦτον ἡ γιγαντιαία κογχύλη, ἐφ' ἧς ἡ θέα Ἀφροδίτη ἐφέρετο ἐν θριάμβῳ, δουλικῶς θεραπευομένη ὑπὸ τῶν ἐκ φύσεως ἡμιζώων Τριτόνων, ἢ ὑπὸ τῶν, διὰ τῆς θαυματουργοῦ δυνάμεως τοῦ Βάκχου, ἀποζωωθέντων Τυρρηνῶν ἐμπόρων, τῶν μετέπειτα κληθέντων δελφίνων. Καὶ τώρα; Τώρα ἡ θριαμβευτικὴ καλλονὴ καθηρπάσθη, ἆρον ἆρον, ἀπὸ τοῦ ἐν τῷ ἀνοικτῷ ἀέρι θρόνου της, καὶ κατεκρημνίσθη εἰς τὰς σκοτεινὰς λαγόνας τοῦ Λεβιαθάν, εἰς πνιγηράν τινα γωνίαν τῆς Δαντείου Κολάσεως, ὅπου ὑφίσταται στρεβλωτικὰ Ἰξίονος μαρτυρία ὑπὸ τῶν ἐν τοῖς ἰδίοις σπλάγχνοις ἀκαθάρτων πνευμάτων, καὶ ἀγανακτεῖ, καὶ ἀπελπίζεται, καὶ κλαίει, οὐχὶ μετανοοῦσα διὰ τὰς ἁμαρτίας της, ἀλλὰ διότι αἱ σπασμωδικαὶ ἐκρήξεις, αἱ τραγικαὶ συστολαὶ καὶ διαστολαὶ τῆς μορφῆς αὐτῆς, τὴν κάμνουν νὰ φαίνεται εἰς τὸν ἀπέναντί της καθρέπτην δυσειδής, φρικαλέως δυσειδής!

Θὰ συναντήσουν ἀναμφιβόλως τὸν ἐξ οὐδενὸς ταξειδίου λείποντα ἀγέρωχον, ὅστις δὲν φοβεῖται τὴν θάλασσαν! Τὸν φλύαρον, τὸν ὁποῖον 'ἡ θάλασσα δὲν πιάνει', ἐνόσῳ τὸ πλοῖον ἀγκυροβολεῖ, ὁ ὁποῖος ὅμως μετά τινων ὡρῶν διάπλουν γίνεται ἰχθύων ἀφωνότερος, ἀρνίου μετριοφρονέστερος, ἀλλ' εἶναι ἀκόμη ἀρκετὰ προφυλακτικός, ὥστε νὰ μὴ καταβῇ εἰς τὸ δωμάτιόν του, ὅπου αἱ συνεχεῖς παρακελεύσεις τῶν γειτόνων θὰ τὸν ἠνάγκαζον ἀμέσως νὰ χοροστατήσῃ καὶ αὐτὸς εἰς τὴν κωμικοτραγικὴν συναυλίαν των, ἐκθυμότερον μάλιστα ἢ ὅ,τι θὰ ἐπερίμενον ἐκεῖνοι.

Καὶ πόσους, πόσους ἄλλους χαρακτῆρας δὲν θὰ ἠδύναντο νὰ συναντήσωσιν ἐν σαλευομένῳ πλοίῳ οἱ περιπαῖκται καὶ εἴρωνες!

Ἐγὼ δὲν ζηλῶ τὸ ἀπάνθρωπόν των ἔργον καὶ δὲν ἐπιχαίρω ἐπὶ τοῖς μαρτυρικοῖς βασάνοις τῶν φίλων συνταξειδιωτῶν μου. Ἐκφράζω μόνον τὴν ἀτομικήν μου ἀγανάκτησιν ἐναντίον μιᾶς ἀτελείας τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, ἥτις, ὅσον ἐπουσιώδης καὶ ἂν εἶναι, ἐπακολουθεῖται ὑπὸ σπουδαίων μειονεκτημάτων. Διότι, ἐκτὸς ὅτι ματαιώνει τόσας προθέσεις καὶ σχέδια περὶ εὐαρέστου χρήσεως τοῦ χρόνου, ἐκτὸς ὅτι παρακωλύει τόσας εὐνοϊκὰς περιστάσεις πρὸς σύναψιν σχέσεων καὶ γνωριμιῶν, στερεῖ τοὺς εὐαισθήτους θαλασσοπόρους πολλῶν εἰδικῶν καλαισθητικῶν ἀπολαύσεων...

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

κυκλο-φ-οριακα 896 2 Αυγούστου 2017

η Πολυτεχνική Σχολή στο Πεδίον Άρεως


Ορίστε, μπήκε και ο Αύγουστος! «Ο Αύγουστος ο πέτρινος με τα μικρά του ανώμαλα σκαλιά», όπως τον θέλει ο Οδυσσέας Ελύτης στους Ναούς που ‘χουν το σχήμα τ’ ουρανού από το Άξιον Εστί ή «Ο Αύγουστος (που) ελούζονταν μες στην αστροφεγγιά κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά» από τα Ρω του Έρωτα, πάντα του Οδυσσέα Ελύτη. Όπως και να ‘χει, ο Αύγουστος είναι ο άρχοντας του καλοκαιριού, ο μήνας όπου όλοι τρέχουμε να προλάβουμε κάποια μπάνια πριν αρχίσουν τα μελτέμια και (ακόμη χειρότερα) τα πρωτοβρόχια.
Στην Κέρκυρα βρεθήκαμε την περασμένη εβδομάδα. Με την Βολιώτικη Χορωδία, επίσημα προσκεκλημένοι σε μια Συνάντηση Χορωδιών στην Κασσιόπη, ένα πρώην ψαρο- και νυν βαρέως τουριστο-χώρι, στα βόρεια του νησιού, απέναντι από τους αλβανικούς Αγίους Σαράντα. Ωραία εμπειρία, τόσο καλλιτεχνικά όσο και περιηγητικά, συναντηθήκαμε με τρεις (3) κερκυραϊκές χορωδίες, συναντηθήκαμε και με τον συμπολίτη και συμμαθητή στο 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριο, τριγυρίσαμε στην Εσπιανάδα, στο Λιστών και στα Καντούνια, προσκυνήσαμε στον Άγιο Σπυρίδωνα (9 στους 10 κερκυραίους ακούν στο όνομα Σπύρος), επισκεφθήκαμε το Κανόνι, το Αχίλλειο, τις Μπενίτσες, την Παλαιοκαστρίτσα και επιστρέψαμε άνετα μέσω της Εγνατίας Οδού. Τεράστια εντύπωση μας έκαναν οι όγκοι των σκουπιδιών στους δρόμους της βόρειας Κέρκυρας – μια τελείως απαράδεκτη κατάσταση για έναν τόσο τουριστικό τόπο – και τα 4 (μάλιστα, τέσσερα ταυτόχρονα) μεγάλα κρουαζιερόπλοια δεμένα στον ειδικό προς τούτο προβλήτα – πάνω από 5.000 επισκέπτες.

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

κυκλο-φ-οριακα 895 19 Ιουλίου 2017

ένας κύκλος ...ωοειδής!

Καλημέρα και πάλι συμπολίτες! Καλοκαιράκι, γράφαμε την προηγούμενη Τετάρτη, Φθινοπωράκι μας προέκυψε καθ’ οδόν. Άστραψε και βρόντηξε, ανήμερα της Αγιαμαρίνας, να χαλάσει όλα τα πανηγύρια. Κι άντε τώρα εσύ, λέμε τώρα, να έχεις προγραμματίσει από πέρυσι, που λέει ο λόγος, μια εκδήλωση, μια παράσταση ένα κάτι τέλοσπάντων στο ανοιχτό δημοτικό θέατρο για τούτες τις μέρες, μέσα Ιουλίου, κατακαλόκαιρο. Στράφι όλος ο κόπος, μπορεί κι ένας χρόνος ολόκληρος χαμένος. Επειδή του αλλουνού του ‘ρθε να αμολήσει τους κεραυνούς και τα χαλάζια τότε που μόνο τέτοια δεν περιμένεις. Τι να πεις, μπορείς να πεις και τίποτε; Θεός είν’ αυτός. Χώρια οι αγρότες, χώρια ο τουρισμός.
Μπορεί να φταίει το τεράστιο παγόβουνο που αποκολλήθηκε στις 12 Ιουλίου από την παγοκρηπίδα Larsen στην Ανταρκτική και έχει έκταση περίπου 6.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πάχος πάνω από 200 μέτρα. Μπορεί να φταίει και ο κύριος Ντόναλντ αυτοπροσώπως, όχι ο Ντακ του Ντίζνεϋ, ο άλλος, ο επικίνδυνος αυτός τύπος που αποκαλείται και «Πλανηταρχης», ο οποίος, μεταξύ πολλών άλλων, έχει λυσσάξει να αποσύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες από την παγκόσμια συνθήκη του Παρισιού για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Όλα και όλοι μπορεί να φταίνε, όπως λέει κι ο αείμνηστος Λουκιανός Κηλαηδόνης «Θα πει πως φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, ναι, φταίνε κι οι άλλοι. Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, φταίει κι ο Χατζηπετρής» (παραμένει άγνωστο ποιος είναι ο κύριος Χατζηπετρής…).

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Παμπαίδων και Παγκορασίδων το ανάγνωσμα...


Τις προηγούμενες μέρες, από Πέμπτη έως Κυριακή, διεξήχθη στην πόλη μας, και συγκεκριμένα στο Κολυμβητήριο Βόλου «Ιάσων Ζηργάνος», το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παμπαίδων-Παγκορασίδων Α-Β. Συμμετείχαν 146 Σύλλογοι με περισσότερους από 900 αθλητές, όλα πήγαν για μία ακόμη φορά θαυμάσια, ο Βόλος έχει μεγάλη εμπειρία σε τέτοιου είδους διοργανώσεις και τα ξενοδοχειακά του καταλύματα γεμίζουν ασφυκτικά κάθε τόσο, παρά το διαρκές κλάμα περί κρίσης και διαχρονικής δυσπραγίας.
Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα αυτού του σημειώματος.

Το θέμα μας είναι οι Παμπαίδες (διαβάζεται Παbέδες) και οι Παγκορασίδες (διαβάζεται ακριβώς όπως ο Πάγκος) που συνεχίζουν στον 21ο αιώνα να ταλαιπωρούν τον ελληνικό αθλητισμό και την νοημοσύνη μας.
Οι δύο αυτές ελληνικότατες (sic!) λέξεις είναι σύνθετες από το πρόθεμα παν και τα ουσιαστικά παίδες και κορασίδες: παν+παίδες = παμπαίδες, παν+κορασίδες=παγκορασίδες, δεδομένου ότι, όπως διδάσκει η γραμματική, κατά την διαδικασία της σύνθεσης τα σύμφωνα παθαίνουν διάφορα πάθη, μεταξύ των οποίων και την λεγόμενη «τροπή συμφώνων» που ορίζεται ως εξής: Το ένρινο ν, όταν βρίσκεται εμπρός από τα ουρανικά (κ, γ, χ) ή εμπρός από το ξ τρέπεται σε γ· εμπρός από τα χειλικά (π, β, φ) ή εμπρός από το ψ τρέπεται σε μ· εμπρός από τα οδοντικά (τ, δ, θ) ή εμπρός από άλλο ν μένει αμετάβλητο: παν-κάκιστος = παγκάκιστος, συν-γράφω = συγγράφω, συν-χαίρω = συγχαίρω, εν-πνέω = εμπνέω, παν-βασιλεύς = παμβασιλεύς, (εν+ψυχή) έν-ψυχος = έμψυχος· αλλά παν-τελής, παλιν-δρομώ, συν-θέτω, εν-νοώ.
Λογικά, λοιπόν, αυτό το πρόθεμα «παν», που παθαίνει ότι παθαίνει, οφείλει να δηλώνει ένα όλον, ένα άπαν: ο των πάντων βασιλεύς-παμβασιλεύς, ο τα πάντα κρατών-παντοκράτωρ, ο των Ελλήνων απάντων-πανελλήνιος, οι παμμέγιστοι ταξιάρχες, το Γυμνάσιο που χτίστηκε με τα χρήματα όλων των Κυπρίων-το Παγκύπριο Γυμνάσιο και ούτω καθ’ εξής, σύνθετες λέξεις αυτής της υπέροχης ελληνικής μας γλώσσας, ων ουκ έστιν αριθμός.
Κατά συνέπεια, όταν λέμε «παμπαίδες» πρέπει να εννοούμε «όλοι οι παίδες» και «παγκορασίδες» = όλες οι κορασίδες. Πρώτη παρατήρηση: παίδες είναι βεβαίως τα αγόρια, τα κορίτσια είναι κορασίδες. Κατά το γνωστό «μ’ έδωκ’ ο Θεός δυο πιδιά κι τρία κουρίτσα». Δεύτερη παρατήρηση: οι λέξεις δεν έχουν ενικό αριθμό, τι θα σήμαινε, άραγε, «ο γιος μου είναι παμπαίς» και «η κόρη μου είναι παγκορασίς».
Τρίτη παρατήρηση, για να τελειώνουμε και το σημείωμα: πρόκειται για μια ανόητη ελληνικούρα που πρέπει, επί τέλους, να απαλειφθεί από την ελληνική αθλητική ορολογία. Δεν ξέρω πώς και πότε προέκυψε, δεν ξέρω ποιος χαζο-αρχαιολάτρης (είχαμε πάντα πολλούς τέτοιους και εξακολουθούμε να έχουμε και σήμερα…) εμπνεύστηκε αυτές τις ονομασίες για τα αγόρια και τα κορίτσια 13 και 14 ετών που συμμετέχουν στα διάφορα αθλήματα. Για να καταλάβετε το μέγεθος της ανοησίας, παραθέτω τον πλήρη κατάλογο των επίσημων κατηγοριών αθλητών, από τα μικρότερα προς τα μεγαλύτερα: όσο είναι 9, 10, 11 και 12 ετών είναι αγόρια-κορίτσια 9 ετών, 10 ετών, 11 ετών, 12 ετών, όταν γίνουν 13 ετών ξαφνικά γίνονται παμπαίδες-παγκορασίδες Β, στα 14 γίνονται παμπαίδες-παγκορασίδες Α, 15 και 16 ετών (η πρώτη «διπλή κατηγορία», άγνωστο γιατί) αποκαλούνται παίδες-κορασίδες, όταν γίνουν 17 και 18 ετών είναι έφηβοι-νεάνιδες (πάλι διπλή κατηγορία) και από κει και μετά γίνονται άνδρες-γυναίκες.
Όπως παρατηρούμε, οι παμπαίδες (παν-παίδες, είπαμε) είναι μικρότεροι σε ηλικία από τους παίδες (!!), το ίδιο συμβαίνει και με τις παγκορασίδες – δηλαδή πριν ολοκληρωθείς ως παις προλαβαίνεις να είσαι παμπαίς!!
Εγώ που τα λέω αυτά έχω διατελέσει, στον κατάλληλο χρόνο, πατέρας δύο παγκορασίδων και ενός παμπαιδός.
Νομίζω ότι φτάνει πια μ’ αυτή τη βλακεία που, σημειωτέον επί πλέον, δεν υπάρχει, όπως είναι λογικό, στην ορολογία καμιάς διεθνούς ομοσπονδίας. Άριστα κάνουμε που κρατάμε στον ελληνικό αθλητισμό αυτούσιες αρχαίες λέξεις όπως «αλυτάρχης», «αφέτης», «ελλανόδικος επιτροπή», «αγωνοδίκης» κλπ.
Όμως τούτες οι δύο «νόθες», κατά την άποψή μου, λέξεις, οι παμπαίδες Α-Β και οι παγκορασίδες Α-Β, πρέπει να απαλειφθούν από το λεξιλόγιο των ελληνικών ομοσπονδιών και να αντικατασταθούν από το κατανοητό και σωστό αγόρια-κορίτσια 13 και 14 ετών.
Βόλος 11 Ιουλίου 2017
Χαράλαμπος Σκυργιάννης
Συγκοινωνιολόγος Μηχανικός
(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" το Σάββατο 15.07.2017)


Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

κυκλο-φ-οριακα 894 12 Ιουλίου 2017

ο Αη Γιάννης του Αιγαίου, ο ποδηλατοδρόμος


Καλημέρα συμπολίτες! Καλοκαιράκι, το γνωστό, θερμό, καλό ελληνικό καλοκαίρι. Με τα καλά του και τα κακά του, κυρίως με τα πρώτα, βέβαια. Παραλίες, ναυαγοσώστες, τουρίστες (που πάλι θα αυξηθούν σε αριθμό, φέτος, χωρίς να αυξηθούν σε ευρώ τα (επίσημα) έσοδα-ακόμη ένα θαύμα της ελληνικής (παρα)οικονομίας), εκδηλώσεις πάσης φύσεως παντού (αλλά χωρίς μουσικό χωριό στον Άγιο Λαυρέντιο…), αυξημένες μετακινήσεις, άρα αυξημένα ζητήματα στάθμευσης και κυκλοφοριακών συμφορήσεων, και πολλά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, που πάντα οξύνονται κατά κάποιον τρόπο μέσα στο καλοκαίρι (βλέπε και παρουσία-show του Τραmp και του Ερντογάν στο Αμβούργο). Για την εσωτερική πολιτική κατάσταση δεν ξέρω να σας πω, καταλαβαίνω ότι το κουτσομπολιό φουντώνει κάθε μέρα και περισσότερο, σαν καλοκαιρινή πυρκαγιά που ευνοείται από τον «στρατηγό άνεμο». Αδυνατώ, π.χ., να κατανοήσω πώς είναι δυνατόν σε τούτη την χειμαζόμενη και βαριά βαρεμένη από την οικονομική κρίση χώρα να εκδίδεται κάθε τόσο και μια καινούργια εφημερίδα – τελευταίο «χτύπημα» μια Νέα Σελίδα η οποία «…επιχειρεί μια επανάσταση στην έντυπη δημοσιογραφία, με γραπτό λόγο χωρίς φιοριτούρες…» κλπ. παρόμοια καθώς «…φιλοδοξεί να καλύψει την ανάγκη των πολιτών για ενημέρωση…» διαβάζω αρμοδίως και ξαφνικά παθαίνω μια μεγάλη ανάγκη για ενημέρωση.
Στην ίδια αυτή χειμαζόμενη χώρα ένας μουσικοσυνθέτης, που έχει σταματήσει να συνθέτει από το 1979 (!!), επανέρχεται για πολλοστή φορά στην ούτως ή άλλως χειμαζόμενη ελληνική επαρχία με το ίδιο εκείνο έργο του 1979 στην εκατοστή παραλλαγή του και ζητάει να του πληρώσουμε 20 €υρώ εισιτήριο. Δεν ξέρω πού απευθύνεται, σε ποιο κοινό – κι αν θελήσει να μου πει ότι πρόθεσή του είναι να γνωρίσει το αρχαίο έργο του στους νέους ή ότι αποπειράται μία «νέα ανάγνωση» στο ποιητικό μέρος του έργου, του απαντώ ότι μάλλον δεν έχει εικόνα του τι σημαίνουν είκοσι ευρώ την σήμερον ημέραν και μάλιστα για τους νέους! Το καραβάνι του θα βρεθεί στην πόλη μας τούτες τις μέρες.

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Εμείς και το Μουσικό Σχολείο Βόλου



Τον Ιούνιο 2002 η πρωτότοκη κόρη μας (γεν. 1990) αποφοίτησε από το 6ο Δημοτικό Σχολείο και έπρεπε να πάει στο Γυμνάσιο. Τότε πήραμε οικογενειακώς την απόφαση – με την απόλυτη συναίνεσή της – να κατευθυνθεί στο Μουσικό Γυμνάσιο Βόλου. Ήταν μια απόφαση που πάρθηκε περισσότερο διαισθητικά και πολύ λιγότερο ωφελιμιστικά. Τον Ιούνιο 2008 αποφοίτησε από το Μουσικό Λύκειο με άριστα, εισήχθη στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και ταυτόχρονα στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πολυτεχνείου του Μονάχου, όπου και φοίτησε και αποφοίτησε τον Ιούνιο 2014.

Τον Ιούνιο 2005 η δεύτερη κόρη μας  (γεν. 1993) αποφοίτησε από το 6ο Δημοτικό Σχολείο και χωρίς πολλά-πολλά έδωσε τις εξετάσεις της και εισήχθη στο Μουσικό Σχολείο Βόλου. Αρίστευσε γενικώς, ήταν η σημαιοφόρος του Σχολείου την χρονιά 2010-2011 και τον Ιούνιο 2011 εισήχθη με πολύ υψηλή βαθμολογία στην Ιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης.

Τον Ιούνιο 2011 ο τρίτος της παρέας, ο γιος μας (γεν. 1999), αποφοίτησε από το 5ο Δημοτικό Σχολείο και χωρίς συζήτηση εντάχθηκε στο δυναμικό του Μουσικού Σχολείου. Αποφοίτησε φέτος, τον Ιούνιο 2017, ομοίως με άριστα και,  πετυχαίνοντας πολύ καλή βαθμολογία στις δύσκολες φετινές Εξετάσεις, ετοιμάζεται να τραβήξει τον Πολυτεχνικό Δρόμο που έχει μόνος του χαράξει.

2002-2017, 15 χρόνια Μουσικό Σχολείο Βόλου. 15 όμορφα χρόνια, τόσο για τα παιδιά μας, όσο και για εμάς, τους ευτυχείς γονείς. Είναι εκατοντάδες οι διακεκριμένες στιγμές που ζήσαμε μέσα κι έξω από το εκάστοτε σχολικό κτήριο, στιγμές που καταγράφονται «χρυσοίς γράμμασιν» στην Ιστορία του Σχολείου και της πόλης μας και στην μνήμη μας.

Ευχαριστούμε πολύ.

Ευχαριστούμε τους Καθηγητές και τις Καθηγήτριες των Γενικών Μαθημάτων που σε πείσμα όλων των καλοθελητάδων απέδειξαν και αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας την επάρκεια του Ελληνικού Δημόσιου Σχολείου. Ευχαριστούμε τους Μουσικούς, μόνιμους και αναπληρωτές, που δίδαξαν στα παιδιά μας το θείο δώρο της αρμονίας τόσο στα ακούσματα όσο και στην ζωή τους. Ευχαριστούμε τις τρεις Διευθύντριες του Σχολείου, την Κυρία Ευανθία Πέτρου, την Κυρία Βασιλική Δρεπανιώτου και την Κυρία Αρετή Τζανετοπούλου – είχαμε την τύχη να συνεργαστούμε και με τις τρεις, και ξέρουμε καλά τι έχει προσφέρει κάθε μία στην εδραίωση και στην ανάπτυξη αυτού του Εκπαιδευτικού Ιδρύματος.

Σήμερα, 15 χρόνια μετά, αισθανόμαστε απόλυτα δικαιωμένοι για την «διαισθητική» απόφαση που πήραμε τον Ιούνιο 2002. Το Μουσικό Σχολείο Βόλου μας δικαίωσε.

Ευχόμαστε ολόψυχα να συνεχίσει να εφοδιάζει με Γνώσεις και Αρμονία τα παιδιά τούτης της γειτονιάς της Ελλάδας.



Ευχαριστούμε.

Χαράλαμπος Σκυργιάννης

Ηλέκτρα Μανουσάκη



ΥΓ. Η σχολική ιστορία των τριών παιδιών μας δεν γράφτηκε σ’ αυτό το σημείωμα προκειμένου να υπερηφανευτούμε δημοσίως για τα «αστέρια» μας – μακριά από εμάς τέτοιες μεγαλομανίες. Γράφτηκε για να διαβεβαιώσει και τους τελευταίους δύσπιστους γονείς ότι το Μουσικό Σχολείο Βόλου δεν είναι ένα «κονσερβατόριο» που αναδεικνύει μόνο καλούς μουσικούς. Είναι και αυτό, αλλά είναι πολύ περισσότερο ένα πλήρες Σχολείο, με παιδιά που ακολουθούν με επιτυχία τους στόχους τους σε όλες τις κατευθύνσεις της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, έχοντας στην ψυχή τους την γαλήνη που προσφέρει η μουσική.
(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Τρίτη 11.07.2017)

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

κυκλο-φ-οριακα 893 5 Ιουνίου 2017



Επιτέλους, κυκλο-φ-οριακα και πάλι! Κάτι η συναυλία Θεοδωράκη, κάτι κάποιες πεθερικές περιπέτειες λόγω συμπληρώσεως 90ετίας, κάτι οι ζέστες που «ρίχνουν» τους βιολογικούς ρυθμούς και καθίστανται μέχρι και επικίνδυνες για τις λεγόμενες «ευπαθείς ομάδες», κάτι οι γενικώς δουλειές, οι σκέψεις μένουν στις μνήμες του εγκεφάλου και δεν περνούν σ’ αυτές του υπολογιστή, ώστε να βρουν τον δρόμο προς το τυπογραφείο.
Ωραία περάσαμε, που λέτε, με τα τραγούδια του Μεγάλου Έλληνα Μίκη Θεοδωράκη. Πολύ ωραία. Σε ένα γεμάτο θέατρο «Μελίνα Μερκούρη», ο Νίκος Παρθένης και η Γιώτα Τσιρώνη στο τραγούδι, η Κασσιανή Αμυγδαλίτση στα πλήκτρα & στην διεύθυνση της ορχήστρας, ο Γιάννης Πολίτης και ο Δημήτρης Τρουμπουζάς στα δύο μπουζούκια, ο Άγγελος Τσιριγωτάκης στα κρουστά, ο Λεωνίδας Κυρίδης (στη θέση της Νάνσυς Χατζή, που δεν μπόρεσε την τελευταία στιγμή) στο κοντραμπάσο και το Παιδικό Τμήμα της Βολιώτικης Χορωδίας, όλοι επί σκηνής με την καλλιτεχνική διεύθυνση της Στάσας Τζάλλα. Και 75 Χορωδοί, να τραγουδούν «πήραμε τη ζωή μας (άνω τελεία) λάθος κι αλλάξαμε ζωή…» - αυτή η άνω τελεία του Γιώργου Σεφέρη, χρόνια τώρα φιλολόγους και τραγουδιστές προβληματίζει. Κι άλλα πολλά τραγούδια, βεβαίως, μέχρι που μία κυρία μου είπε πως «ήταν πολλά τα τραγούδια, μπουχτίσαμε…», εμείς ποτέ δεν «μπουχτίζουμε» με τα τραγούδια του Μίκη, και τα ακούμε/τραγουδάμε αρκετά περισσότερα χρόνια από την καλή κυρία – όλα, τελικά, είναι θέμα στάσης απέναντι στη ζωή και στις ιδιαιτερότητές της.
Ήταν και μια μέρα «περίεργη» η Παρασκευή 23η Ιουνίου 2017. Για την Ιστορία καταγράφουμε ότι την ίδια ημέρα υπήρχε μια δωρεάν βόλτα στον Παγασητικό με το ΕΓ/ΟΓ Σκιάθος Εξπρές στο πλαίσιο της Ναυτικής Εβδομάδας, μια μεγάλη μουσικοχορευτική γιορτή του Λυκείου των Ελληνίδων στο Σέσκλο και διάφορα μουσικά γεγονότα (στα ελληνικά: events) στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Γιορτής της Μουσικής. Φέτος, για πρώτη φορά σε τούτον τον τόπο συνέπεσαν χρονικά στην εβδομάδα 19-25 Ιουνίου η Ναυτική Εβδομάδα (που οργανώθηκε για Τρίτη χρονιά από την «Μαγνήτων Κιβωτό») και η Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής (που, ως Ευρωπαϊκή εορτάζεται παγίως αυτή την εβδομάδα, και στην πόλη μας φέτος για 11η συνεχή χρονιά, διοργανωμένη από την Δνση Πολιτισμού του Δήμου Βόλου).
Εν τέλει και το οποίον, δηλαδή, πολύ κουλτούρα μωρ’ αδερφάκι. Κι όποιος αντέξει (!!)

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

κυκλο-φ-οριακα 892 14 Ιουνίου 2017

ο Βόλος τιμά τον Μίκη Θεοδωράκη


Πήγε στα μισά και ο Ιούνιος, να δείτε που θα φύγει και τούτος ο χρόνος, συμπολίτες! Ολοκληρώνονται οσονούπω και οι φετινές Πανελλαδικές Εξετάσεις (σφαγή στα Μαθηματικά καταγγέλλουν οι εξεταζόμενοι), ισχυρός σεισμός ανάμεσα Χίο και Λέσβο (αυτό μας έλειπε τώρα) αβεβαιότητα για το θέμα του δημόσιου ελληνικού χρέους, θρίαμβος του κυρίου (επί) Μακρόν στο 50% του γαλλικού λαού (οι υπόλοιποι πιθανώς θα αναρωτήθηκαν πάλι εκείνο το ιστορικό pourquoi? (πουρκουά;-γιατί;, εξ ου και «πουρκουάδες» οι Γάλλοι, που το 1940 έθεταν αυτό το ερώτημα «γιατί να πολεμήσουμε», κάτι που οδήγησε στην δοσίλογη κυβέρνηση του Βισύ, υπό τον στρατάρχη Πεταίν…), πήρε το πρωτάθλημα στο μπάσκετ ο Παναθηναϊκός εν μέσω καπνογόνων κροτίδων κι εδώ στην πόλη μας το θέμα συζήτησης στα καφενεία και τα λοιπά στέκια είναι η…καινούργια ποδοσφαιρική ομάδα. Άλλο πράγμα δεν έχουμε να ασχολούμαστε, «όλος ο κόσμος προσκυνάει σώβρακα και φανέλες», που λέει κι ο Τζίμης Πανούσης στο περίφημα άσμα του «Κάγκελα παντού».

Βεβαίως ένα άλλο κομμάτι της κοινωνίας μας προσπαθεί να κατανοήσει αυτόν τον κόσμο τον μικρό, τον μέγα, τον κόσμο του μεγάλου ελληνικού ποιητικού και μουσικού σύμπαντος, και να δημιουργήσει συνθήκες ταυτόχρονα ευφροσύνης και παιδείας πραγματικής. Συναυλία-αφιέρωμα στον μεγάλο Έλληνα Μίκη Θεοδωράκη, Παρασκευή 23 Ιουνίου 2017, στο ανοιχτό Δημοτικό Θέατρο Βόλου «Μελίνα Μερκούρη», ώρα 9:30 μμ., σε συνδιοργάνωση με την Διεύθυνση Πολιτισμού του ΔΟΕΠΑΠ-ΔΗΠΕΘΕ του Δήμου Βόλου και με ενιαία φιλική τιμή εισόδου 7 €. Η Χορωδία Εκπαιδευτικών Ν.Μαγνησίας και η Βολιώτικη Χορωδία, που συμπληρώνει φέτος 80 χρόνια συνεχούς παρουσίας στην πόλη μας, ο Νίκος Παρθένης και η Γιώτα Τσιρώνη στο τραγούδι, η Κασσιανή Αμυγδαλίτση στα πλήκτρα & στην διεύθυνση της ορχήστρας, ο Γιάννης Πολίτης και ο Δημήτρης Τρουμπουζάς στα δύο μπουζούκια, ο Άγγελος Τσιριγωτάκης στα κρουστά, η Νάνσυ Χατζή στο κοντραμπάσο και το Παιδικό Τμήμα της Βολιώτικης Χορωδίας, όλοι επί σκηνής με την καλλιτεχνική διεύθυνση της Στάσας Τζάλλα. Ένα είναι βέβαιο και μπορούμε ανεπιφύλαχτα να το υποσχεθούμε: θα κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε, όλοι μας. Ελάτε να το διαπιστώσετε!

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Ο Βόλος τιμά τον Μίκη Θεοδωράκη



Ο Βόλος τιμά τον Μίκη Θεοδωράκη.
Με μια συναυλία-αφιέρωμα, η Βολιώτικη Χορωδία, η Χορωδία Εκπαιδευτικών Νομού Μαγνησίας και πολλοί εκλεκτοί Βολιώτες καλλιτέχνες διατρανώνουμε την ευγνωμοσύνη μας απέναντι στον μεγάλο Έλληνα Μίκη Θεοδωράκη γι’ αυτή την τεράστια πολιτιστική παρακαταθήκη που αξιωθήκαμε: την μελοποιημένη ποίηση, την μουσική που, σε συνδυασμό με τον λόγο των ποιητών, έχει αναθρέψει ως τώρα τέσσερεις γενιές Ελλήνων και συνεχίζει.
Ερμηνεύοντας τα διαχρονικά τραγούδια του Μίκη, από την Όμορφη Πόλη των «Λιποτακτών» ως τον Νοητό Ήλιο της Δικαιοσύνης του «Άξιον Εστί», από την Μαργαρίτα την Μαγιοπούλα ως την Δραπετσώνα κι από εκεί στις Καμπάνες της «Ρωμιοσύνης», αισθανόμαστε να δονείται μέσα μας ατόφια κι ανέγγιχτη η χορδή της ελληνικότητας του είναι μας.
Κι αυτή τη δόνηση επιθυμούμε να την μεταδώσουμε στο κοινό του Βόλου και της περιοχής μας.
Για να γιορτάσουμε όλοι μαζί μια «Νύχτα Μαγικιά», μια νύχτα αφιερωμένη στον Μίκη Θεοδωράκη, μια νύχτα που θα μας μείνει αξέχαστη, μια βραδιά που θα την τιμούμε και θα μας τιμά.
Την Παρασκευή 23 Ιουνίου 2017, στο ανοιχτό Δημοτικό Θέατρο Βόλου «Μελίνα Μερκούρη», ώρα 9:30 μμ., σε συνδιοργάνωση με την Διεύθυνση Πολιτισμού του ΔΟΕΠΑΠ-ΔΗΠΕΘΕ του Δήμου Βόλου και με ενιαία φιλική τιμή εισόδου 7 €.
Επί σκηνής, με την Καλλιτεχνική Διεύθυνση της Μαέστρου Στάσας Τζάλλα, συμπράττουν:
η Χορωδία Εκπαιδευτικών Ν.Μαγνησίας και η Βολιώτικη Χορωδία, που συμπληρώνει φέτος 80 χρόνια συνεχούς παρουσίας στην πόλη μας
ο Νίκος Παρθένης και η Γιώτα Τσιρώνη στο τραγούδι
η Κασσιανή Αμυγδαλίτση στα πλήκτρα & στην διεύθυνση της ορχήστρας
ο Γιάννης Πολίτης και ο Δημήτρης Τρουμπουζάς στα δύο μπουζούκια
ο Άγγελος Τσιριγωτάκης στα κρουστά
η Νάνσυ Χατζή στο κοντραμπάσο
και το Παιδικό Τμήμα της Βολιώτικης Χορωδίας
Κάρτες εισόδου στην τιμή των 7 € διατίθενται από τα μέλη των δύο Χορωδιών και στα καταστήματα: Βιβλιοπωλείο "Ζυγός" Ερμού 209, Καφέ-Μπαρ "4 Εποχές", Σπυρίδη & Τάκη Οικονομάκη, “Fino Σπίτι”, Ερμού 161 & Κ.Καρτάλη, “Κεχαΐδης” Μουσικός Οίκος, 28ης Οκτωβρίου 118Α.

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

κυκλο-φ-οριακα 891 31 Μαΐου 2017

1453 φορτηγά!! τι συνειρμός!


Ιστορικές στιγμές στην Ελλάδα, συμπολίτες. Απεβίωσε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ετών 99, εκρηκτικός μηχανισμός στην αλληλογραφία του πρώην Πρωθυπουργού Παπαδήμου, βαρύτατες ποινές στον Παναθηναϊκό για τα επεισόδια στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ, ειδική συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Θεσσαλίας για το RDF στην ΑΓΕΤ και πόλεμος ανακοινώσεων, αναμονή για κατασκευή πολλών κυκλικών κόμβων στην πόλη (με σύνθημα «φτιάξε κι εσύ ένα κυκλάκι, μπορείς»…), σπασμένα τζάμια στο όχημα εξωτερικών μεταδόσεων του τηλεοπτικού σταθμού ASTRA, αναστάτωση στους ποδοσφαιρικούς κύκλους της πόλεως λόγω ελεύσεως νέας, πέμπτης τον αριθμόν, ομάδος Γ’ Εθνικής Κατηγορίας, αυτοκτονία ενός 46χρονου συμπολίτη, και ο Καιρός να μην έχει, ακόμη, σταθεροποιηθεί ως καλοκαίρι.
Ιστορικές στιγμές. Μαζί και η 564η επέτειος από την άλωση της Πόλης. Και διαβάστε την αυτολεξεί δημοσίευση του CNN Greece στην ιστοσελίδα του, στο διαδίκτυο φυσικά: «Μια μεγαλειώδης παρέλαση 1453 φορτηγών πραγματοποιήθηκε στο τρίτο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, το οποίο βρίσκεται υπό κατασκευή, με αφορμή την 564η επέτειο από την άλωση της Πόλης στις 29 Μαΐου 1453. Η κατασκευαστική εταιρεία που έχει αναλάβει το έργο προσπάθησε με αυτό τον τρόπο όχι μόνο να τιμήσει την επέτειο, αλλά και να κατακτήσει μια θέση στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες. Όπως μεταδίδει η Hurriyet Daily News, η παρέλαση των φορτηγών κράτησε μία ώρα και 47 λεπτά, ενώ οι προετοιμασίες κράτησαν περίπου εφτά ώρες. Στο εγχείρημα αυτό συμμετείχαν περίπου 3.000 άνθρωποι και η πορεία που κάλυψαν χωρίς διακοπή ήταν συνολικά 3,2 χιλιόμετρα. «Όταν ολοκληρωθεί το αεροδρόμιο είμαι βέβαιος ότι θα τελειώσει μια εποχή και θα ξεκινήσει μια άλλη, όπως έγινε με την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1453», είπε ο CEO (σσ. διευθύνων σύμβουλος) της εταιρείας ανοικοδόμησης του αεροδρομίου, Γιουσούφ Ακτσιάογλου.» Από εκεί και η φωτογραφία, τα φορτηγά είναι εκείνα τα μπιμπικάκια που φαίνονται στον κεντρικό διάδρομο του αεροδρομίου.
Δεν έχω λόγια για την ανθρώπινη φαντασία. 1453 φορτηγά, τι συνειρμός!, ομολογώ ότι δεν θα τον έκανα ποτέ. Αλλά μάλλον γι’ αυτό δεν είμαι ούτε Διευθύνων Σύμβουλος, ούτε, πολύ περισσότερο, Τούρκος. Επειδή, προφανώς, δεν έχω τόση φαντασία.

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

κυκλο-φ-οριακα 890 24 Μαΐου 2017

πεσσός πανέτοιμος προς μετακίνηση


Καλημέρα και πάλι, συμπολίτες. «Κοστούμι χωρίς γραβάτα» ήταν ο χθεσινός ευφάνταστος τίτλος μιας καθημερινής αθηναϊκής εφημερίδας αναφορικά με τα αποτελέσματα της συνεδρίασης των Υπουργών Οικονομικών της Ευρωομάδας. Και μία άλλη, και μάλιστα βαρέως αντιπολιτευόμενη, έγραφε με πολύ μεγάλα γράμματα «Τι άλλο θέλει επιτέλους;» και χαρακτήριζε τον κ. Σόιμπλε «δήμιο της Ελλάδας» και «παρανοϊκό».
Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου, δηλαδή. Μέτρα, αντίμετρα, προαπαιτούμενα, αξιολογήσεις, πλεονάσματα, χρέος, όργανα και οργανάκια, οργανοπαίχτες κι άλλοι δήθεν, νούμερα και νουμεράκια, σενάρια για μικρά παιδιά και αυτοκτονικές μπλε φάλαινες – τι είναι, για ακόμη μία φορά, αυτό που ζούμε;
Δεν ξέρω, ούτε και κανένας άλλος, νομίζω, ξέρει. Και μέσα στην αναμπουμπούλα αγόρασε ο «κακός» κ. Σαββίδης το 20% του τηλεοπτικού MEGA από τον «εξαίρετο» κ. Μπόμπολα, κι έγινε ένα ακόμη πολιτικό αναμπούρμπουλο από τους διαχρονικούς πολέμιους της πάσης φύσεως διαπλοκής, μεταξύ των οποίων και ο κ. Πρόεδρος του Ποταμιού, βοήθειά μας.
Με όλα τα παραπάνω δεν υπαινίσσομαι ότι δεν πάμε καλά, κάθε άλλο, μια χαρά πάμε και θα το δείτε, άπιστοι Θωμάδες. Η ανάπτυξη έρχεται, κι όποιος έχει μάτια βλέπει κι αυτιά ακούει.
Στην όμορφη περιοχή μας τα πάντα όλα ετοιμάζονται για το επερχόμενο καλοκαίρι – με την ευκαιρία, το φετινό καλοκαίρι αναμένεται «χαμός» από τουρίστες, καθ’ άπασαν την επικράτειαν. Ας δούμε, λοιπόν, μερικά «μικρά» που πολύ μας αφορούν ως γειτονιά.

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

κυκλο-φ-οριακα 889 18 Μαΐου 2017

άνευ σχολίου ...


Καλημέρα και πάλι, συμπολίτες. Εδώ είμαστε, στα μισά του Μάη, μετά την απεργία και ανήμερα στην ψήφιση μερικών ακόμη μέτρων και αντιμέτρων από την Βουλή των Ελλήνων. Στην οποία Βουλή, τον ναό της Δημοκρατίας, το πρωτοπαλλήκαρο της Χ.Α., της Χ.Α. που δεν πιστεύει στην Δημοκρατία, δημιούργησε κατάσταση Νότιας Κορέας. Εδώ είμαστε, να ακούμε, να βλέπουμε και να μιλάμε (το αντίθετο των τριών πιθήκων…).
Βράδυ Σαββάτου, την ώρα που η ΕΡΤ μετέδιδε τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, το τραίνο έμπαινε στον σταθμό του Άδενδρου, περίπου 40 km έξω από την Θεσσαλονίκη, και εκτροχιαζόταν, διαπερνώντας, στην συνέχεια, ένα παρακείμενο κτήριο. Τρεις νεκροί και έξι τραυματίες. Πολύ αξιόπιστη πηγή ενημέρωσε σχετικά με το δυστύχημα τα κυκλο-φ-οριακά, λέγοντάς μας τα εξής: α) ο Σταθμός δεν λειτουργεί, όπως και εκατοντάδες άλλοι σταθμοί σε όλο το δίκτυο, λόγω έλλειψης προσωπικού (σημείωση δική μας: πρόκειται για τους χιλιάδες «υπεράριθμους» υπαλλήλους του ΟΣΕ που μετακινήθηκαν σε άλλες, άσχετες, θέσεις στον δημόσιο τομέα (νοσοκομεία, δικαστήρια, κοινωνικές υπηρεσίες κλπ.) επί αρμοδίου Υπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη) β) στον Σταθμό υπάρχει εκτός από την ευθεία γραμμή και από μία παρακαμπτήρια γραμμή ανά κατεύθυνση για την πρόσβαση στην αντίστοιχη αποβάθρα από-επιβίβασης. Μόνο ο προαστιακός σιδηρόδρομος κάνει στάση στο Άδενδρο, τα intercity δεν κάνουν, άρα δεν θα υπήρχε ανάγκη να βγουν στην παρακαμπτήρια γραμμή. Όμως για να γίνεται η εναλλαγή από την ευθεία στην παρακαμπτήριο στις σιδηροδρομικές γραμμές γενικώς, υπάρχει από καταβολής σιδηροδρόμου η διάταξη που λέγεται «κλειδί», μία είτε χειροκίνητη είτε ηλεκτροκίνητη κατασκευή που μετακινεί τις σιδηροτροχιές είτε στην ευθεία είτε στην παράκαμψη – αν πάτε με ανοιχτά τα μάτια μια βολτίτσα στο πάρκο του Αγίου Κωνσταντίνου θα δείτε και κλειδί και πλάκα αναστροφής και ωραίες σιδηροτροχιές, να ενημερωθείτε. γ) το συγκεκριμένο κλειδί ήταν εδώ και καιρό μπλοκαρισμένο στην παρακαμπτήριο, καθώς ούτε άνθρωπος – κλειδούχους τους λένε στον Σιδηρόδρομο – υπάρχει ούτε ηλεκτρονικό σύστημα λειτουργεί για να αλλάζει τις γραμμές (σημείωση δική μας: όπως διαπιστώσαμε, υπάρχει μία σύμβαση αρ. 717, αν δεν κάνω λάθος, με μεγάλες διεθνείς εταιρείες συνολικά για ηλεκτρονική σηματοδότηση-τηλεδιοίκηση στο δίκτυο, που σέρνεται εδώ και τρία-τέσσερα χρόνια). Τούτο σημαίνει ότι όλα τα τρένα περνούν από την παρακαμπτήρια γραμμή. δ) και επειδή όλα τα τρένα περνούν από αυτή την παρακαμπτήρια γραμμή, υπάρχει στο σημείο σαφής περιορισμός ταχύτητας κίνησης στα 60 km/h. Από εκεί και πέρα, όταν ένα τραίνο εκτροχιάζεται, 9 φορές στις 10 υπεύθυνη είναι η φυγόκεντρος δύναμη. Και η φυγόκεντρος δύναμη είναι ευθέως ανάλογη της ταχύτητας. Στην προκείμενη περίπτωση είναι απολύτως βέβαιο ότι η ταχύτητα του τραίνου δεν ήταν 60 km/h – η αξιόπιστη πηγή μας μίλησε για πάνω από 140 km/h, ο ηλεκτρονικός ταχογράφος (και όχι… τομογράφος, όπως είπε μια αγχωμένη νεαρά ρεπόρτερ ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού) βρέθηκε ήδη.
Αυτά. Και πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις εγώ σκέπτομαι τις ανθρώπινες ζωές που χάνονται, τίποτε άλλο.

Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

Το ελληνικό ποδόσφαιρο, 10.05.2017

Το ελληνικό ποδόσφαιρο
(Μία «άνευ αιτίας» απόπειρα προσέγγισης ενός «ειδικού» θέματος από κάποιον απολύτως «μη ειδικό»)
Χαράλαμπος Α. Σκυργιάννης
Συγκοινωνιολόγος Μηχανικός MSc.





Η διαπίστωση: το ελληνικό ποδόσφαιρο νοσεί.
Τα ελληνικά πρωταθλήματα, τόσο στην Α’ Εθνική κατηγορία (που κατ’ ευφημισμόν ονομάστηκε Superleague – πουθενά αλλού στον ευνομούμενο κόσμο δεν υπάρχει τέτοια υπερβολή…), όσο και στην Β’ Εθνική (που αποκαλείται Football League) όσο και στην Γ’ Εθνική (που έμεινε έτσι, καθώς δεν άξιζε να ασχοληθεί κανείς μαζί της, μέχρι που υποβιβάστηκε σ’ αυτήν η ΑΕΚ και, πρόσφατα, ο Άρης), όσο και στα Τοπικά (π.χ. πρωτάθλημα ΕΠΣΘ, Ενωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλίας) αξιολογούνται διεθνώς στην τελευταία θέση (πρόσφατη έρευνα της αγγλικής εφημερίδας Daily Mail, που δεν είδα να  «αμφισβητείται» από κανέναν ντόπιο παράγοντα, ούτε ποδοσφαιρικό, ούτε κυβερνητικό).
Τα γεγονότα που αποδεικνύουν την αρχική διαπίστωση είναι πολλά και αδιαμφισβήτητα, γράφονται, ακούγονται και βλέπονται σε καθημερινή βάση – ένας βομβαρδισμός ετσιθελισμού και τραμπουκισμού, παραβίασης νόμων και κανόνων, είτε ποδοσφαιρικών είτε ηθικών, ένα περιβάλλον γκανγκστερισμού. Όποιος έχει μάτια, αυτιά και, κυρίως, νου μπορεί να προσλάβει και να καταλάβει, το δεύτερο εφ’ όσον, βεβαίως, το θέλει.
Η θέση: θεωρώ τον εαυτό μου φίλαθλο. Με την ωραία, αρχαία και συνάμα διαχρονική έννοια του τόσο ταλαιπωρημένου αυτού όρου. Φίλος του άθλου (άθλος = μεγάλο, επίπονο και σπάνιο κατόρθωμα), άτομο που του αρέσει να παρακολουθεί γενικά τα του αθλητισμού, και καθόλου οπαδό (οπαδός = πρόσωπο που υποστηρίζει με φανατισμό (κάποιον/κάτι), που το πάθος του υπερβαίνει τη λογική) (Λεξικό Μπαμπινιώτη).
Κάνω λοιπόν κι εγώ, όπως οφείλει να κάνει κάθε σκεπτόμενος πολίτης, κάποιες σκέψεις σχετικά με το τι θα έπρεπε να γίνει για να διορθωθούν τα περιλάλητα «κακώς κείμενα» (έκφραση προσφιλέστατη στους γενικώς αθλητικο-γράφους, -ομιλητές και -καφενόβιους) του ελληνικού ποδοσφαίρου. Και καταλήγω στα παρακάτω τέσσερα μέτρα, απολύτως αναγκαία κατά την γνώμη μου, «προαπαιτούμενα», όπως μας είπανε να λέμε στα χρόνια της τρόικας.
1.         Κατάργηση του «Στοιχήματος» και όποιου άλλου τυχερού παιχνιδιού σχετίζεται με το ποδόσφαιρο. Πλήρης απαγόρευση συμμετοχής ελληνικών ομάδων σε οποιαδήποτε λίστα στοιχηματισμού, είτε στην Ελλάδα είτε σε οποιαδήποτε χώρα του εξωτερικού (π.χ. Μαλαισία κλπ. – ο νοών νοείτο) με ποινή αποκλεισμού από το πρωτάθλημα για τουλάχιστον δύο (2) χρόνια.
2.         Άμεση διάλυση και πλήρης απαγόρευση δημιουργίας νέων «συνδέσμων φιλάθλων» και συναφών παραφυάδων.
3.         Απαγόρευση κυκλοφορίας όλων των οπαδικών εφημερίδων (είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο όπου κυκλοφορούν καθημερινά (!) 12+1 σε κυπριακή έκδοση αθλητικές εφημερίδες) και απαγόρευση μετάδοσης συναφών τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκπομπών, εκτός, φυσικά, από τις μεταδόσεις των αγώνων.
4.         Αυστηρός περιορισμός του αριθμού των επαγγελματιών παικτών με τους οποίους μπορεί να έχει συμβόλαια συνεργασίας μία Ομάδα (σ’ αυτό, δηλαδή, που ονομάστηκε, για να το καταλαβαίνουμε καλύτερα εμείς οι αμόρφωτοι, ρόστερ – εκ του αγγλικού roaster). Ταυτόχρονα αυστηρή ποσόστωση στον αριθμό των πάσης προελεύσεως αλλοδαπών ποδοσφαιριστών που μπορούν να ενταχθούν στο «ρόστερ».
Με αυτά τα τέσσερα (4) μέτρα κόβονται όλα τα «αποστήματα» στο ελληνικό ποδόσφαιρο:
α.         Το μεγαλύτερο κακό είναι το περίφημα «Στοίχημα», νόμιμο, παράνομο, ελληνικό, διεθνές, διαδικτυακό, το περιβάλλον μέσα στο οποίο οι επιτήδειοι ζουν και πλουτίζουν με τα λεφτά των κορόιδων. Το «νόμιμο» μαύρο χρήμα που κινεί τα πάντα στο ποδόσφαιρο και οδηγεί είτε σε στημένα παιχνίδια, είτε σε ξυλοδαρμούς, είτε σε «ηρωοποιήσεις» παραγόντων και λοιπών συγγενών.
β.         Οι «οργανωμένοι» οπαδοί συγκροτούν τις ομάδες κρούσης (κάτι σαν τα τάγματα εφόδου…) των εκάστοτε παραγόντων, που εκμεταλλεύονται στο έπακρο τη συναισθηματική, (συνήθως και κατ’ αρχήν) σχέση των απλών ανθρώπων με την αγαπημένη τους Ομάδα, για να ικανοποιήσουν αποκλειστικά τα δικά τους συμφέροντα. Αυτή η «σχέση» διέπεται από σκοτεινούς κανόνες και διαδραματίζεται, κατά κανόνα, σε σκοτεινά δωμάτια.
γ.         Οι δημοσιολογούντες περί το ποδόσφαιρο βρίσκονται επίσης, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις, στην υπηρεσία των οικονομικών συμφερόντων που διαφεντεύουν το άθλημα. Είτε φανερά, μέσω των χρωματισμένων οπαδικών εφημερίδων και εκπομπών, είτε κρυφά, στα παρασκήνια ακόμη και της μικρότερης ποδοσφαιρικής δραστηριότητας. Είναι αυτοί που συστηματικά εξάπτουν τα πνεύματα αλλά επιχειρηματολογούν ασυστόλως «κατά της βίας», που σταλάζουν μίσος πραγματικό για τους αντιπάλους-εχθρούς, που διατυμπανίζουν τις επιτυχίες και δικαιολογούν με απίθανα επιχειρήματα τις αποτυχίες, που εξυψώνουν ή καταβαραθρώνουν παίκτες, προπονητές, διαιτητές κατά το δοκούν ή, συνηθέστερα, κατ’ επιταγήν.
δ.         Οι λεγόμενοι «μάνατζερς», ντόπιοι και ξένοι, είναι αυτοί που βρέξει-χιονίσει βγάζουν πολλά τζάμπα λεφτά, είτε πουλήσουν «παιχταρά», είτε «παλτό». Μέσα σ’ αυτό το κύκλωμα του χρήματος αναμφισβήτητα λειτουργούν και επωφελούνται και οι ίδιοι οι πάσης φύσεως παράγοντες του ποδοσφαίρου, ας σκεφτεί κανείς πόσοι παντελώς άχρηστοι παίκτες «αποθεώθηκαν» με τον ερχομό τους (για βόλτα…) στην ηλιόλουστη Ελλάδα. Από την άλλη μεριά απαξιώνεται τελείως το ελληνικό δυναμικό σε παίκτες και τα αποτελέσματα είναι ήδη καταφανή στις Εθνικές Ομάδες.
Αυτά. Αν αυτά δεν αλλάξουν, όλα τα άλλα είναι «στάχτη στα μάτια» και κουβέντα να γίνεται. Το περίφημο «αυτοδιοίκητο του ποδοσφαίρου», που κατά περίπτωση επικαλούνται κάποιοι ή η «επίκληση της Πολιτείας» από κάποιους άλλους, ανάλογα με το τι βολεύει τον καθένα σε μια συγκεκριμένη στιγμή, για ένα συγκεκριμένο γεγονός και για πολύ συγκεκριμένους λόγους, δεν μπορούν να βγάλουν από το τέλμα το ελληνικό ποδόσφαιρό. Όσες συσκέψεις, επισκέψεις, συνεντεύξεις, παραστάσεις, εκλογές, αναβολές, συλλήψεις, διώξεις και να γίνουν αν δεν κοπούν με απόλυτο νομοθετικό τρόπο, ακόμη και με μέτρα «δικτατορικού χαρακτήρα», όπως είναι τα παραπάνω, οι υπόγειες διαδρομές του χρήματος, τίποτε απολύτως δεν πρόκειται να γίνει.
Τα κορόιδα θα συνεχίσουν να πληρώνουν, να σπάζουν καθίσματα και να ξυλοφορτώνονται, παίκτες, προπονητές και διαιτητές θα παραμείνουν έρμαια των διαθέσεων του καθενός, και δημοσιογράφοι, μάνατζερς και, κυρίως, παράγοντες θα συνεχίσουν να ζουν και να πλουτίζουν με τα λεφτά των κορόιδων. Και όλοι θα κινούνται διαρκώς εναντίον όλων.
Κατά την προσφιλή ελληνική τακτική των τελευταίων ετών: όλοι εναντίον όλων. Οι άνθρωποι.
Με ένα και μοναδικό θύμα. Το ποδόσφαιρο.

ΥΓ1. Είπαμε, θεωρώ τον εαυτό μου απλό, αγνό και σκεπτόμενο φίλαθλο. Αιθεροβάμων δεν υπήρξα ποτέ. Γνωρίζω καλά ότι όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν, ενδεχομένως, να πραγματοποιηθούν σε ένα ανεξάρτητο και έντιμο Κράτος, το οποίο δεν θα διαπλεκόταν παντοιοτρόπως με τους άρχοντες τόσο του ποδοσφαίρου όσο και των μέσων μαζικής ενημέρωσης, όπως κατά κανόνα συμβαίνει με το δικό μας (βλέπε ΟΠΑΠ, DIGEA, ΟΛΠ, ΟΛΘ ΤΑΙΠΕΔ, ΣΕΚΑΠ κλπ. κλπ.).
ΥΓ2. Το κείμενο γράφτηκε τον Νοέμβριο 2014. Δημοσιεύτηκε αμέσως στο προσωπικό μου ιστολόγιο και τον Φεβρουάριο 2015 σε ενημερωτικό ιστότοπο της πόλης μας. Δεν έχει καμία απολύτως χρονική συσχέτιση με το χάλι της 6ης Μαΐου 2017 στο Πανθεσσαλικό Στάδιο. Ύστερα μπήκε στο χρονοντούλαπο καθώς τότε, ακόμη, δεν είχαν αλλάξει οι διαθέσεις των οπαδών στην πόλη μας …
(δημοσιεύτηκε στην βολιώτικη "Θεσσαλία" την Πέμπτη 11.05.2017)